Uzaqlarda
Atdım ! badaqlar kimi dayanmışdı qurtuluşumun önündə . ona dayima durmadan getməyi vurğulasamda ancaq o bilmirdi ki mən çoxdanıydı onun gözlərindən ötmüşdüm və əllərinə batmaz qanların yuxusunu danışmışdım . o hələ bilmirdi ki burada yağmur gözəl alinanın ölümündən sonra hələ bir anlıqda olsun bu şəhərin yatağına girməyibdir . atdım ! mənə və bizə əngin göylər gərəkidi , şişələri yumaq və sonra damla – damla dustaqlığımızdan qaçmaq . ona dayima deyirdim ki mən bir mavi dayanacaq arxasıncayam oradan kı gedir , havayılığa çatmaq olur və ölməyi sındırmışlar orada . . . Qurtardı ! gözünü qırpınca səhər açılacaq və bizi oxumağa bir saniyə belə vaxt tapmayan kimsələr , nələr çəkmişik bilmiyəcəklər və qəhqəhələrilə tozlara çönmüş döyüntülərimizin üzərindən saymazca ötəcəklər və heç vaxt bilməyəcəklər ki gözəl alina adlı bir şehlər tanrısı yaşayarmış buralarda və birisi hər gün ondan bir rəsm varlığa pay çəkərmiş . Atdım ! o mənə o çılğın gedişlərin yerini verə bilməzdi və duya bilməzdi ki dayanmaq necədə bağışlanılmaz bir suçdur . Alatorandır , lalcasına bayan bir heykəlin qarşısında dayanmışam , qollarımda ağ qərənfillərdən əklil və bir roman əzbərimdə , sətir – sətir hayatdan duyduqlarımı oxuyuram ətəyinə . bayan bir heykəl ! batqın gözləri uzaqlarda bir dayanacağa dikilmiş . . .
Baxış sayı: 110
Açar sözlər:
